«Μαμά, είμαι το αγαπημένο σου παιδί;» Το ρωτάνε σχεδόν όλα τα παιδιά, με λόγια ή με βλέμμα. Δεν είναι ζήλια, δεν είναι ανταγωνισμός με τα αδέλφια. Είναι η βαθύτερη ανθρώπινη ανάγκη: Να σε βλέπουν. Να σε ξεχωρίζουν. Να ξέρεις πως στα μάτια κάποιου υπάρχεις ως ένα πλάσμα μοναδικό. Ότι έχεις προσωπική θέση στην καρδιά του. Στην πραγματικότητα αυτό που ρωτάνε είναι: «Είμαι μοναδικός/ή στα μάτια σου; Με βλέπεις όχι απλώς ως ένα από τα παιδιά σου, αλλά ως Εμένα;» Και δεν χωράει η ερώτηση αυτή σε απαντήσεις του τύπου: «Σας αγαπώ όλους το ίδιο, εσένα και τα αδέλφια σου.» Γιατί το παιδί δεν ζητά μέτρο, δε ζητά να ακούσει για ισότητα. Ζητά στίγμα. Ζητά να ακούσει: «Εσύ, όπως είσαι, είσαι αναντικατάστατος/η για μένα.» Αυτό είναι μητρική ενσυναίσθηση: όχι να μοιράζεις την αγάπη σε ίσα κομμάτια, αλλά να βρίσκεις τον ιδιαίτερο δρόμο για να φτάσεις στον καθένα ξεχωριστά: «Εσένα σε αγαπώ με τον τρόπο που μόνο εσύ με κάνεις να αγαπώ. Δεν υπάρχει αγαπημένο παιδί — υπάρχεις εσύ, έτσι όπως μόνο εσύ υπάρχεις στη ζωή μου.» Κι ίσως, τελικά, αυτή η φράση να ανήκει και σε εμάς τους ενήλικες. Σε εκείνο το μικρό παιδί που κάποτε ήθελε να του πουν: «Σε βλέπω. Δεν είσαι απλώς ένα από τα παιδιά. Είσαι εσύ.» – Λένα Αποστολίδου